Ormus - co to jest i dlaczego tyle osób go stosuje?
Ormus to jeden z tych tematów, przy których granica między nauką, alchemią i duchowością staje się celowo rozmyta. Jedni traktują go jako rewolucyjne odkrycie chemiczne, inni jako starożytną tajemnicę odzyskaną przez nowoczesnych badaczy, jeszcze inni po prostu jako coś, co działa na nich w sposób trudny do wytłumaczenia, ale wyraźnie odczuwalny. Cokolwiek powiesz o ormusie, jedno jest pewne: wzbudza wyjątkowe zainteresowanie i oddanych zwolenników na całym świecie.
Żeby zrozumieć, czym jest ormus, trzeba cofnąć się zarówno do starożytności, jak i do stosunkowo niedawnych odkryć z zakresu chemii.
Historia i odkrycie
Słowo ORMUS to akronim: Orbitally Rearranged Monoatomic Elements pierwiastki w stanie jednoatomowym o zmienionej konfiguracji orbitalnej. Termin ten pochodzi od Davida Hudsona, amerykańskiego farmera z Arizony, który w latach 70. i 80. XX wieku przypadkowo odkrył w swojej ziemi niezwykłą substancję. Gdy zlecił jej analizę chemiczną, wyniki były niespójne i zaskakujące materiał zachowywał się inaczej niż jakikolwiek znany pierwiastek w standardowej postaci.
Hudson przez kilkanaście lat finansował własne badania, opatentował odkrycie i zaczął opowiadać o tym publicznie. To właśnie jego wykłady, które krążą dziś po internecie, stały się punktem wyjścia dla całego ruchu zainteresowanych ormusem.
Ormus w starożytności
Historia ormusu sięga dalej. Alchemicy przez wieki szukali czegoś, co nazywali "filozoficznym kamieniem", "białym proszkiem złota" lub "elixirem życia". W starożytnym Egipcie istniała substancja zwana "mfkzt" biały chleb lub biały proszek, który był ofiarowany bogom i spożywany przez kapłanów oraz faraonów jako pokarm dla duszy i ciała. Wielu badaczy sugeruje, że mfkzt i ormus to ta sama substancja co byłoby zgodne z hipotezą, że wiedza o ormusie jest starożytna i była celowo chroniona przez wieki.
Czym ormus jest chemicznie?
To pytanie, na które nauka nie daje jeszcze jednoznacznej odpowiedzi i to jest właśnie jeden z głównych punktów kontrowersji wokół ormusu.
Teoria ormusu zakłada, że znane pierwiastki złoto, iryd, rod, platyna i inne z grupy platynowców mogą istnieć w dwóch fundamentalnie różnych stanach. Standardowy stan, który znamy ze szkoły, to stan wieloatomowy: atomy łączą się w struktury krystaliczne, które są mierzalne i identyfikowalne za pomocą standardowych metod. Ale istnieje też stan jednoatomowy (monoatomowy) w którym pojedyncze atomy nie tworzą połączeń metalicznych i zachowują się zupełnie inaczej. W tym stanie ich właściwości elektryczne i magnetyczne są radykalnie odmienne, przez co standardowe metody analizy chemicznej ich nie wykrywają.
Ormus w teorii to właśnie zbiór takich pierwiastków w stanie monoatomowym, wyizolowanych z wody morskiej, soli morskiej, wulkanicznej ziemi lub innych naturalnych źródeł, w procesie mokrej precypitacji alkalicznej.
Jak produkuje się ormus?
Najczęstszą metodą jest tak zwana "mokra metoda" (wet method). Bierze się naturalną wodę morską lub roztwór soli morskiej, stopniowo podnosi pH za pomocą ługu sodowego (NaOH) lub wodorotlenku potasu (KOH), aż do wartości około 10,78. W tej alkaliczności pewna frakcja materiału wytrąca się jako biały osad i właśnie ten osad jest tym, co producenci ormusu zbierają, przemywają wodą destylowaną i oferują w formie płynnej lub sproszkowanej.
Jakość ormusu zależy w dużej mierze od jakości wody wyjściowej, czystości procesu i doświadczenia producenta. Stąd tak ważne jest zaopatrzenie się w ormus od zaufanego źródła.
Co mówią użytkownicy?
Doświadczenia z ormusem są bardzo zróżnicowane i to jest zrozumiałe, bo zarówno wrażliwość ludzkiego organizmu, jak i sam produkt wykazują dużą zmienność. Najczęściej opisywane efekty to głębszy sen i wyraźniejsze sny, większa klarowność umysłowa i skupienie, poczucie spokoju i "centrowania", lepsza regeneracja po wysiłku fizycznym oraz u osób praktykujących medytację i pracę duchową wyraźne pogłębienie praktyki.
Działanie energetyczne i fizyczne
Część użytkowników opisuje ormus jako substancję, która "odprowadza" do ciała przywraca kontakt z fizycznością, uziemia, wyostrza percepcję zmysłową. Inni zauważają wyraźne działanie na pole energetyczne i intuicję. Nieliczni nie czują żadnych efektów szczególnie na początku, zanim organizm przyzwyczai się do regularnej suplementacji.
Jak stosować Leśny Ormus?
Ormus w formie płynnej stosuje się zazwyczaj podjęzykowo lub doustnie, kilka razy dziennie. Standardowa dawka startowa to kilka kropel rano na czczo i wieczorem przed snem. Nie ma jednej ustalonej dawki każda osoba jest inna i warto obserwować reakcje własnego ciała.
Przechowywanie ormusu
Ormus przechowuj z dala od urządzeń emitujących silne pola elektromagnetyczne (routery WiFi, telefony, mikrofalówki) uważa się, że silne pola EM mogą wpływać na jego właściwości. Najlepsze przechowywanie to szklane naczynie, ciemne miejsce, z dala od metalowych przedmiotów.
Na koniec
Ormus to temat, który nie pozwala na łatwą kategoryzację. Nie jest to standardowy suplement z ulotką i badaniami klinicznymi. Ale jest to substancja z długą historią, głębokim kontekstem alchemicznym i duchowym, i z wieloma ludźmi, którzy opisują zmiany, jakie wniosła do ich życia. Być może prawda o ormusie nie leży ani w pełnym sceptycyzmie, ani w bezkrytycznym entuzjazmie ale gdzieś pomiędzy, w cichym i osobistym doświadczeniu każdego, kto po niego sięgnie.